Design a site like this with WordPress.com
Primeiros pasos

Pedrafita

Rosa Campo Locai cos seus 96 años lembra os anos mozos “correndo o carnaval para ter bon nabal”.
Ao igual ca noutras aldeas, reutilizaban roupas vellas para facer os vestidos. A cara tapábana con caretas feitas de cartóns pintados ou de anacos de peles para “cambiar”, como di Rosa . Destacaban nas caretas os bigotes e as cellas que facían coas serdas dos cochos ou do rabo das vacas e pelellos de ovella. Para faceren ruído nada mellor ca cacharros vellos: olas, potas, tixolas… Iso si, para preparar todo xuntábanse na casa dalgún veciño.
As “máscaras”, que é como en Pedrafita lle chamaban, entraban nas casas. Se os da casa querían bailar sacábanos, senón bailan entre elas. Iso si…as máscaras non dicían nada non fose ser que… Pero trastes eran un pouco porque cos caxatos que levaban levantábanlles o refaixo ás vellas.
Unha das máscaras levaba unha canella de xardo, xardón noutras aldeas, e un saco con cinsa. E pobriño do que quixese quitarlle a máscara a algún da comitiva porque de ramallazos e cinsa nunha farraca non o salvaba nin a Santa Bárbara, patroa do lugar.
O Felo era a máscara principal; cara tapada, choca na cintura pola parte de atrás e ramallo de xardo.
O lume tamén formaba parte da festa. Facían o “Lume arnal”. Con el prendía as estopas coas que “corrían o carnaval” uns detrás dos outros polos prados abaixo. No lume arnal tamén prendían as fachas coas que alumeaban Os Cuaños. O Cuaño eran os rastrollos de palla que quedaban na malla, por así dicilo: os desperdicios que non servían para facer mollos. Un dos Cuaños levábano pola noite á Pena dos Taros para tirárllelo prendido aos de Bustofrío. Sempre o tiraban no luscofusco do martes de entroido, ao anoitecer, para que o visen ben. Para facer o Cuaño cada veciño daba un e atábanos con viortos de xesta ou abraira. O día que se tiraba o Cuaño, martes de entroido, comían de seco e nunca, nunca se comía caldo. Isto de non comer caldo o martes de entroido tamén nolo contaron en máis sitios, como por exemplo en Millares. Iso si…chourizos, morcillas, cachola e botelo non faltaban o resto dos días. Viño…pouco, había que ir por el a Savane onda o Peral, que o traía do Val do Mao en dous machos.
O outro Cuaño botábano cara ao lado de Paderne.
As máscaras xa empezaban a saír polos reis. Alí por onde ían cantaban:

“Señora ama da casa
pola escada suba ao caínzo
báixenos unha barbada
e sete voltas de chourizos.
Non pedimos polo muito
nin tampouco polo pouco.
Báixenos un touciño
e pola mitade outro.”


Hai máis de vinte anos que non veñen as máscaras, di Rosa. Este ano toca!

A %d blogueros les gusta esto: