Design a site like this with WordPress.com
Primeiros pasos

Millares

Por Millares pasaban A Carantoña e o Mochileiro.  A primeira deixábase sentir coa choca que levaba na traseira, pendurada do cinto. A carauta estaba feita con cartón e destacaba nela unha boca grande. Entraba nas casas acompañada dunha comitiva na que os homes levaban saias de muller e a cara tapada con roupa. O curioso destas máscaras era que algunha levaba un cepillo na man e facía que lles limpaba os zapatos aos da casa.  Non falaban, pero facíanse entender e se non lles daban nada a Carantoña zorregáballes co xardón, tal como nos contou María de Vilar, que aos seus 87 anos escacha a rir lembrando  anécdotas deste entroido. Tamén nos contou que o Mochileiro era o encargado de recoller nun cesto ou mego “pequenín” todo o que lles daban.

Semellante ao Cuaño de Pedrafita era “facer o Cesto”: xuntaban mollos de palla que ían apertando pouco a pouco para atalos finalmente cun viorto de salgueiro. Despois subíano pola parte de arriba da aldea para que o visen ben os de Chan de Pena e O Castro. Botábano ardendo ás voltas e uns cantos homes esperábano con forcadas para adetelo,  propósito que non sempre conseguían.

Tamén facían o Meco, que o queimaban o martes de entroido.

Os días reservados para a tinta eran o luns todo o día e o martes pola mañá. Cos fachois de palla ardendo e coas estopas corrían o entruido ata o martes pola tarde.

No entroido música non faltaba, tal como nos comentou Herminia Gancedo Fernández. O seu irmán Antonio, de 85 anos,  era tamborileiro. Facían baile nunha aira todos os domingos e cando chegaban os reis saían polas aldeas.

Con tanta festa era necesario alimentarse ben: cabezalla, botelos, castañas cocidas…o único que non se comía eses días, sobre todo o martes, era o caldo.

A %d blogueros les gusta esto: